اين
منم.......... يک دختر از نسل دوران جنگ ۸ساله از نسل صداي آژيرهاي ممتد صداي
تي
کاف جنگنده ها توي آسمون شهر منظره پناهگاهاي کف حياط مدرسه ...
دوران
کوپن دوران اقتصاد خراب دوران تحولات سياسي....
دوران
تحريم و فشار و بي کاري
هنوز
يادمونه وقتي پا به نوجوني گذاشتيم وقتي که پايگاههاي نظامي که اسمش مدرسه بود
تعطيل ميشد مثله ظرف پر از ماسه که بر مي گرده جمعيت انبوه ما نوجونا
از در مدرسه به سمت خيابونا هجوم ميورديم
همه
ما سربازاي اسلحه بدست دمه ورودي مدرسه هامونو يادمونه(مخصوصا" آقا پسرا)
همينطور يادمونه موتور سواراي تيغ بدست واسه پاره کردن شلواراي جينمون و ناخن گير
واسه ناخونامون تا خونه هامون اسکورت نظامي مي شديم بعد ما نوجوونا بدون اين
که کسي به فکرش برسه يا اصولا" حواسش باشه وارد دورانه جواني شديم و با دستاي
خالي مفتخر به لقب آينده سازان مملکت شديم کمي از ما دانشگاهي..... قسمت کمتري ازدواج....
قسمت بيشتري طلاق و قشر عظيمي به جامعه بي کاران يا شاغلين کاذب تبديل شديم
حالا تک تک ما تجربه هاي تلخ و شيرين زيادي کسب کرديم.
اينجا
سياسي نيست به قوله استادم مسعود کيميايي اينا صرفا" غرغراي اجتماعي"
بود
اينها
روز نوشت يک دختر متولد سال1+60هست که نفس به نفس و هم قدم با شما تمام
اين تجربه هاي تلخ و شيرين رو پشت سر گذاشته
چي؟اينا
همش تلخ بود؟ قبول ندارم ....بذارين از شيريني هاشم براتون بگم از خاطره هاي شيرين
مشترکمون که با ياداوري هر کدومشون ناخود آگاه لبخند مي زنيم .....
از
تئاتراي دسته جمعي که از طرف مدرسه مي رفتيم که تو اين يکي مورد ما از نسل
جديدتريها خوشبخت تر بوديم آخه طفليا آموزش شنا اجباري دارن اما تئاتر ندارن
از
کيسه هاي کوچيک نقل وشکلات که تو جشنها بهمون مي دادن و ما واسه ۲تا دونه شکلات به حدي ذوق زده مي شديم که هر مدلي که مي
خواستن واسشون ملق مي زديم
از
رفاقتاي دوران دبيرستان که تو هيچ دوره اي اين رفاقتا ديگه پيدا نمي شه
در
کل با همه اينا قبول دارين ما زندگي خوبي داشتيم يا حداقل زندگي خنده داري
داشتيم مگه اين نيست که وقتي اين خاطره هارو برا هم تعريف مي کنيم و
ميگيم فلاني يادته.... بعدم يه دله سير مي خنديم.
شايد
منو شما با مشکلاتمون توي اين پايتخت شلوغ زير دستو پاي نوره چشميا پيشکسوتا هزار
تاي ديگه امثالهم گم شديم اما ما توي ورق هاي مهمي از تاريخ بوديم چيزاي زيادي
ديدم و بعضا عجيب الان هر کدوم از ما توي هر
جاي از اين شهر که هستيم بار مسئوليت نسل بعد رو روي دوشمون حمل مي کنيم
به قوله بعضي ها ما مرد روزهاي سختيم
نویسنده:61